Από την Barbara στην Bette .....

Αυτή η φωτογραφία συνδέει την Barbara με την Bette στην οποία θα αναφέρεται το επόμενο αφιέρωμα....

Αδικημένη

Οι φίλοι της, την λέγανε Missy και οι θαυμαστές της την αποκαλούσανε την «σπουδαιότερη ηθοποιό που δεν έχει πάρει OSCAR».

Ακόμα και αν δεν θυμόμασταν το πρόσωπό της με το αυθάδικο στόμα της, ακόμα και αν δεν θυμόμασταν τα τέλεια σχηματισμένα πόδια της, η φωνή της και μόνο θα έφτανε για να μας καταδιώκει είτε στις σκοτεινές αίθουσες τα πρώτα χρόνια της καριέρας της, είτε αργότερα μέσα στα σπίτια μας.

Η Barbara Stanwyck γεννήθηκε το 1907 στο Brooklyn και ξεκίνησε την καριέρα μέσα στο οικονομικό κραχ σαν χορεύτρια. Είναι αστείο όταν περιγράφουν κάποιο σημερινό ηθοποιό και λένε ότι έχει μεγάλη γκάμα. Τι θα μπορούσε να πεί κανείς για την Barbara Stanwyck. Κωμωδία, δράμα, μελόδραμα, western, musical και …………………………………….film noir. Και ήταν σε όλα τα είδη εξαιρετική.

Η Stanwyck έχει δημιουργήσει πολύ δυνατές φιγούρες στον κινηματογράφο. Ο τύπος της διαφαίνεται ήδη από τις πρώτες της ταινίες. Την ρωτάνε «τίνος κορίτσι είσαι εσύ ; ». Απαντά «Της μητέρας μου». Σε αυτές της πρώτες ταινίες που είχαν γυριστεί πριν τον κώδικα Hayes υπάρχει μία διάχυτη σεξουαλικότητα. Σε μία ταινία με τον Clark Gable την φιλάει τόσο δυνατά, όπου το στόμα του ματώνει. Ο Gable γλύφει το αίμα του και χαμογελά από ικανοποίηση. Αργότερα στην ίδια ταινία, τους δείχνει να τηλεφωνιούνται και ο Gable την ρωτά «τι φοράς ; » και η Stanwyck ανοιγοκλείνει υπαινικτικά τα πόδια της (έγραψα ότι είχε τέλεια πόδια ;). Αυτές οι ατάκες εννοείται ότι λόγω του νεοσυντηρητισμού και του νεοπουριτανισμού δεν λέγονται πιά από μεγάλους stars στις μέρες μας.……....

Όσο μεγάλωνε η Stanwyck οι χαρακτήρες που υποδυόταν είχαν μεγαλύτερη σκληρότητα. Πλέον, οι συμπρωταγωνιστές της την χαστουκίζουν κιόλας, ίσως μέσα στα πλαίσια ενός παιχνιδιού. Στην ταινία Clash by night την ρωτάει η Marilyn Monroe, «δεν χαίρεσαι που επιστρέφεις στο σπίτι σου?». Η Barbara απαντά «Σπίτι πηγαίνεις όταν δεν έχεις να πάς πουθενά αλλού» Λέγοντας αυτήν την ατάκα πετάει και το τσιγάρο της μέσα στον καφέ της εκνευρισμένη…..

Δεν θα αναφερθώ καθόλου στην ταινία «Double indemnity» γιατί θα παρασυρθώ και δεν θέλω. Θα κλείσω τα επαγγελματικά της, με την μεγαλειώδη της ερμηνεία στο «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας». Κάθε φορά που βλέπω την σκηνή όπου η Barbara ζητά να την φιλήσει ο παπάς στο στόμα, με ανατριχιάζει…... Ο παπάς (Richard Champerlain) της λέει ότι αυτά είναι γεροντικές επιθυμίες και του απαντά μεταξύ άλλων η Barbara σε ένα εξαιρετικό μονόλογο «μέσα σε αυτό το γεροντικό κορμί, εξακολουθώ και είμαι νέα…εξακολουθώ και αισθάνομαι και εξακολουθώ να αγαπώ….πόσο σε αγαπώ ένας Θεός το ξέρει»

Η Barbara είχε παντρευτεί το Robert Taylor. Οι καλές γλώσσες λένε ότι ήταν γάμος αλληλοκάλυψης επειδή ήταν και οι δύο gay. Κανείς δεν ξέρει την αλήθεια. Η Barbara ήταν λίγο μεγαλύτερη (4 χρόνια) από τον Robert και όπως είπε και η ίδια «αυτό το αγόρι έχει πολλά να μάθει και εγώ πολλά να διδάξω»

Μετά το διαζύγιό τους η Barbara αφοσιώθηκε στην δουλειά και μόνο. Δεν ακούστηκε απολύτως τίποτα για την ιδιωτική της ζωή. Τα μαλλιά της (τα πολύ όμορφα μαλλιά της) με τα χρόνια είχαν ασπρίσει. Σε πείσμα όλων που την συμβούλευαν να τα βάψει, αυτή τα άφησε άσπρα. Περιέργως το αποτέλεσμα την έκανε να φαίνεται κατά πολύ νεώτερη.

Το 1951, αποστασιοποιήθηκε από τον θετό της γιό.
Το 1971, έχασε ένα νεφρό.
Το 1981, την λήστεψαν και ξυλοκόπησαν μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Το 1982, έλαβε ένα τιμητικό OSCAR για όλη την καριέρα για «την δημιουργικότητά της και την μοναδική της συνεισφορά στην τέχνη της ηθοποιίας».
Το 1990 πέθανε, αφήνοντας μια τεράστια κληρονομιά προσφοράς.

ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το όνομά της προέρχεται από μια διαφήμιση που έλεγε. « Η Jane Stanwyck στο έργο – Barbara Frietchie». Ο ατζέντης τα συνδύασε.
Η Barbara Stanwyck μέχρι το τέλος της ζωής του Robert Taylor, εισέπραττε το 15% των εισοδημάτων του, σαν διατροφή.

Από την Joan στην Barbara

Αυτή την φωτογραφία την έβαλα γιά να συνδέσω την Joan με την Barbara μιάς και ήταν πολύ στενές φίλες και η Barbara θα είναι στο επόμενο αφιέρωμα ......

Joan - η εικόνα

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Joan - η πτώση

Στην αρχή της δεκαετίας του ’70 έλαβε μέρος σε μία εκδήλωση για την καλή της φίλη Rosalind Russell. Οι φωτογράφοι της φέρθηκαν με μεγάλη σκληρότητα. Εμφανίστηκαν στα περιοδικά οι πιο κακές φωτογραφίες, οι πιο κακές πόζες. Η Joan βαθιά πληγωμένη και λίγο θυμωμένη, είπε ότι αν έτσι φαίνεται δεν θα ξαναεμφανιστεί δημοσίως ποτέ. Και έτσι έκανε. Δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά. Αργότερα όταν αρρώστησε, ουσιαστικά αυτοκτόνησε, μη δεχόμενη ιατρική βοήθεια από κανέναν. Κράτησε όλον τον πόνο του καρκίνου μέσα της, γιατί όπως έλεγαν οι φίλοι της «Η Joan έχει τον δικό της τρόπο να κάνει αυτό που θέλει. Ακόμα και να πεθάνει»

Μετά τον θάνατό της, το όνομά της αμαυρώθηκε από την υιοθετημένη κόρη της. Κάποια είχε πεί ότι «η Joan είχε δοκιμάσει πολλά πράγματα στην ζωή της. Ίσως δεν θα έπρεπε να δοκιμάσει την μητρότητα». Ότι η Joan ήταν μία σκληρή γυναίκα, είναι γνωστό. Που ακριβώς όμως σταματά η αλήθεια και που αρχίζει η μυθοπλασία είναι άγνωστο. Κάθε άνθρωπος έχει την μοναδικότητά του. Αυτό το ήξερε η Joan και για αυτό υπέγραφε τα αυτόγραφα που προορίζονταν για τους fans μόνη της. Όπως έλεγε η ίδια «υπάρχει μόνο μία Joan Crawford».

Πέθανε σχεδόν μόνη, με την φωτογραφία της Barbara Stanwyck πάνω στο κομοδίνο της.

Joan - η άνοδος

Η Joan δεν υπήρξε η σπουδαιότερη ηθοποιός του κόσμου. Είχε μάλλον περιορισμένη γκάμα. Όμως μέσα σε αυτή την γκάμα, έκανε θαύματα. Ο χρόνος έχει υπάρξει επιεικής μαζί της και οι ερμηνείες δεν φαίνονται σήμερα ξεπερασμένες. Έχουν μία λιτότητα που τις κάνουν φρέσκες και μοντέρνες.

Στην οριακή ηλικία των 40 χρόνων η Joan πήρε το πολυπόθητο OSCAR αγαλματάκι και για μια πενταετία περίπου έδωσε μερικές από τις πιο σημαντικές της ερμηνείες. Μετά από εκεί είχε μόνο κατηφόρα. Υπερβολική κατηφόρα. Με δύο μόνο φωτεινές εξαιρέσεις. Υπερβολικά φωτεινές όμως. «Johnny Guitar» και «Τι συνέβη στην Baby Jane ?»

Στα πλαίσια της κατηφόρας ασχολήθηκε με πολλά πράγματα.

Αντικατέστησε την θετή της κόρη στα γυρίσματα μιας σαπουνόπερας ….. Η Joan σαράντα χρόνια μεγαλύτερη από τον ρόλο , εμφανώς μεθυσμένη και εντελώς απροετοίμαστη έγινε το ανέκδοτο της πόλης….

Στα τέλη της δεκαετίας του 60 η Joan ήταν guest στο σώου της Lucille Ball. Η τυραννική Lucille όταν ανακάλυψε ότι η Joan έπινε βότκα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων παραλίγο να την απολύσει. Η Joan αργότερα εξομολογήθηκε σε φίλους της «Και λένε μετά εμένα ότι είμαι σκύλα ….».

Συμμετείχε σε διάφορες ταινίες θρίλερ δεύτερης διαλογής και σε γκραν γκινιόλ. Στην ερώτηση του καλού της φίλου William Haines γιατί το κάνει αυτό, απάντησε ότι είναι η μόνη δουλειά που ξέρει να κάνει….

Joan - τα πρώτα χρόνια

Το 1905 γεννήθηκε η Lucille Fay LeSueur. Το 1977 πέθανε η Joan Crawford. Όταν έφτασε στο Hollywood το 1925 το πραγματικό της όνομα θεωρήθηκε πολύ «ψεύτικο» και έτσι έγινε εθνικός διαγωνισμός για να βρεθεί το κατάλληλο ψευδώνυμο. Μία ανάπηρη γυναίκα από την Νέα Υόρκη κέρδισε το πρώτο βραβείο των 500 δολαρίων. Η Joan Crawford είχε φτάσει στο Hollywood......

Όταν ξεκίνησε την καριέρα της είχε γυρίσει μερικές «καλλιτεχνικές» ταινίες, που πάντοτε αρνιόταν την ύπαρξή τους. Οι μόνες αποδείξεις είναι μερικές φωτογραφίες από το φιλμ με τον εύγλωττο τίτλο «Ο υδραυλικός». Η Joan ήξερε την δύναμη του sex. Εξάλλου όπως έλεγαν οι καλές γλώσσες, ο μόνος πρωταγωνιστής με τον οποίο δεν κοιμήθηκε η Joan, ήταν η Lassie….

Η Joan αντιπροσώπευε την νέα εποχή της art-deco που μεσουρανούσε. Όλα επάνω της λάμπανε, τα μάτια της, το χαμόγελό της, το πρόσωπο της, το σώμα της … Είχε έρθει για να μείνει ….. Το πρόσωπο της, απόλυτα συμμετρικό με αδρά χαρακτηριστικά και σκληρές γραμμές ήταν φτιαγμένο για να αντέξει πολλά χρόνια, σχεδόν 50.

Είχε την εξυπνάδα να ακούει συμβουλές για οτιδήποτε την αφορούσε. Ο καλός της φίλος William "Billy" Haines (Μεγάλος star του οποίου η καριέρα καταποντίστηκε επειδή δεν εγκατέλειψε τον εραστή του παρά τις απειλές της MGM) την έμαθε πώς να ντύνεται (για το πώς να γδύνεται, ήδη το ήξερε) και πώς να κινείται σε όλους τους χώρους. Η Joan το εκτίμησε αυτό. Όταν όλα τα σπίτια του Hollywood είχαν κλείσει για τον Haines, της Joan παρέμεινε ανοιχτό. Η ίδια τον επέβαλλε κατόπιν σαν έναν από τους σπουδαιότερους διακοσμητές εσωτερικών χώρων της Αμερικής όπου η δουλειά του έφτασε μέχρι τον Λευκό Οίκο. Η καριέρα της εξελισσόταν βάσει των γραμμάτων που λάμβανε από τους θαυμαστές της. Αν της γράφανε ότι την λατρέψανε σε κάποιο ρόλο ή σε κάποια συγκεκριμένη σκηνή, φρόντιζε να κινείται στα ίδια πλαίσια και στην επόμενη ταινία. Το ίδιο συνέβαινε και με την εξωτερική της εμφάνιση. Αν το κοινό, την συμβούλευε για το σχήμα των φρυδιών της ή του στόματός της, αυτή το διόρθωνε. Στον καθρέφτη του σπιτιού της, εκεί όπου έφτιαχνε το πρόσωπό της ο φωτισμός ήταν μελετημένα πολύ άσχημος. Η Joan ήξερε ότι αν φαινόταν σε εκείνον τον καθρέφτη καλή θα ήταν παντού καλή.